Paraulas Forra-Borra

Bon, coma sabi pas cossí mandar qualquas paraulas qu'ai tiradas de vinils de l'ostal, las bòti aquí... se i a un autre mejan de las mandar, diga-o.

Primier, un pauc de Mans de Breish, que i son pas totas aquí :

CANCONS DINS LA CARRIERA

Ai fait cançons dins la carrièra
Cançons d’espèr
Quora cantavi « Se de fièra »
Cançon d’un sèr
Era per cridar a mon pòble
Desêrta-te
N’i a pron de nos mudar lo mòbles
Encranca-te
Son vengudas las votz que dison :
« Millions, millions ! »
Ven fòl lo paure que s’i fisa
Fai atencion.

Ai corregut de vila en vila
Totjorn segur
D’èsser cantaire cap de fila
Pòble madur
Era per ieu que cridavi
Lo desespèr
Era per per ajudar mos fraires
Dins lo desèrt.
Son vengudas las votz que dison
« Comercial ! »
Sabètz ont va lo que s’i fisa ?
A l’espital.

Quatre guitarras electricas
Aqui darrièr
Un vintenat de fanaticas
Perl o plaser
e cada nuèit farai tampona
Yeah, yeah, yeah, yeah !
Me’n tornarai a Carcassona
Bilhets, bilhets.

Quand cridarai dins ma
Ausiretz pas
Lo bruch de qualques còps de trica
Sus d’autres caps.

Vendrà lo temps de la darrièra
Granda leiçon
Aurai fait plan bèla carrièra
Dins la cançon.

LOS VIELHS

Avètz vist los paures vièlhs
Davant l’espital ?
Son assietats al solelh
Dins lors vestits blaus
An perdut log ost de l’espèr,
Lo temps a passat.
La mòrt ven un pauc cada sèr
Sus lors caps pelats.
Lor caldrà daissar la vida,
Daissar l’espital
per anar noirri la tèrra
Tèrra de trabalh.

Avètz vist dins la Corbièra
Aquelis ostals ?
son arrengats al solelh
dejos lo cèl blau
Son partits los filh de l’espèr
Lo temps a passat.
la mòrt ven un pauc cada sèr
Moisir lo teulat.
D’òmes venguts de la vila
Als crits estrangièrs
Que s’ausisson per las vinhas
Vinhas sens bordièrs.

Avètz ausit la colèra
Que contenem mal ?
Es pas per los vièlhs que crida
Ni per l’espital ;
es pers alvar nòstra tèrra
Per sa dignitat
Avèm pas perdut la guèrra
Al prat dels Cremats.
Deman dins cada vilatge
Vièlhs, joves mesclats
Prendran la paraula viva
Viva de rambalh.

AQUELA CANCON ES PAS DE COLERA

Aviás pas vint ans
Aquel sèr de fèsta
Eri pas pron grand
Per te tèner tèsta
Eri pas valent,
Un pauc coma ara
Aviás pas lo temps
Un pauc mai d’una ora.

T’o voliá pas dire
M’as escotat
Te voliá pas creire
M’as enganat
Filha perduda
Te’n vas, te’n vas,
Siás tròp cambaruda
Per t’agantar.

Una ora es pas tròp
Per far la visita
Lo castèl es fòrt
La pòrta resista
Lo sénher del luòc
Se sòna Innocença
Vòl pas tot d’un còp
Manqui de paciença.

Lo temps a passat
Dempuèi la batèsta
Dempuèi aquel sèr.
Aquel sèr de fèsta
Per d’autres lairons
Faguèri la guerra
Aquèla cançon
Es pas de colèra.

MANJAGRAS

E ! Monsur lo Manjagràs
Per tu ai cantat
M’as pas solament escotat
Deman tornaràs taulejar
E ! Monsur lo Manjagràs
Te derengui pas
Aquò t’a plan bolegat
Deman tornaràs mercejar.

As vist tronar e mai nevar
N’as ausit de cançons
Que disian òc, que disian non
Faitas d’espèr a ne’n crebar
Mas las cançons son per un autre
Son pas de ta sason
As passat lo temps d’èsser un autre
Siás plan dins ta rason.

As vist las guèrras en seguida
N’as ausit de canons
Qu’èran marrits o qu’eran bons
E qu’avián pas besonh d’ajuda
Siás demorat a l’espectacle
Dins ton salon inglés
Jogant lo fòrt, jogant l’oracle
Siás plan dins ton francés.

As pas vist la fin de l’istòria
La fin de la cançon
Lo temps de la reconversion
E la fin de ta paura glòria
Arriba lo temps de la granda
Revenja dels anhèls
Siás tròp gras per sautar la branda
Siás mal dedins ta pèl.

JUST

Una nuèit d’ivèrn coma d’autras
Erem cinc al canton del fuòc
Per tu jogavi la guitarra
Compreniás pas la lenga d’Òc.
Pòble de paures sens camisas
Un vièlh mantèl tot petaçat
Aquò èra tota ta mesa,
Lo drapèu d’un paure exilhat.

Anem fraire de vida
Tu siás partit de ton pais
Per demorar al meu ieu cridi
Mon cant d’espèr vòl far lo tèu.

Portavem de pan de cantinas
Per tu e tos fraires de freg
De còps te fasiam la cosina
E lo fum montava al pèch.
Alavetz la nuèit era longa
Faita de musica e de crits
T’endormissiás coma una soca
Nos anàvem sens far de bruch.

Un vintenat de cigaretas
Un parelh de litres de vin
Nòstre Nadal era plan redde
mas l’amistat era aqui.
Lo temps a passat sus ta vida
I a pas mai de fuòc dins l’ostal
Benlèu siás tornat en Ongria
O ben siás mòrt a l’espital.

Adieu fraire de vida
Se siás tornat dins ton pais
Per demorar al meu ieu cridi
Mon cant d’espèr vòl far lo teu.

SANT LOIS

O Sant Lois, grand rei de França
Per tu escrivi aquel cant
E se n’es qualqua malvolença
Es que l’ai faita en occitan.
Mas es pr’aquò que dins mon èime
Sens cap de Dieu sens cap de Sant
Ai fait de tu un paure sénher
Negre de dòl, roge de sang.

Quand anères a la Crosada
Es Dieu que te donèt lo lum
A Vilaroja la cremada
La fe te donèt ton valum.
Te’n siás anat, lo còr leugièr
Amb una crtz e una espasa
menar la guèrra en Albigés
Ont per tu las gents èran fadas.

Siás partit en tèrra d’Africa.
Crotz roja sus un blanc mantèl
A còps de crotz a còps de trica
Lo capelet e lo cotèl.
Mas es pas tot çò que faguères
E ne desbrembi un manat :
Pas cap de patz e tròp de guèrras,
es tot çò que m’es demorat.

Quand morisquères sens ajuda
Ton arma se’n anèt al cèl.
Aquèla pèsta l’ai ajuda :
Es una pèsta de bordèl.
Al Paradis dempuèi ta mòrt
Te siás fait d’autres companhons .
I aquèt tanben dins aquèl òrt
Adolf Hitler, Napoleon.

LOS RATS

Lo rats sortirán de las pòrtas negras
Per nos jutjar
Lo rats sortirán de las pòrtas negras
Per nos penjar
Ont serán los gats que miaulan, que miaulan
Dempuèi de temps ?
Ont serán los gats, los gats miaula-miaula 
Perdon las dents.

Lo rats sortirán de las pòrtas negras
Per nos manjar
Lo rats sortirán de las pòrtas negras
Per nos crebar
I a pas de poison tota la ratunha
Se pòrta plan
Del temps que parlam elis rosegan
Lo nòstre gran.

Lo rats sortirán de las pòrtas negras
Per nos caçar
Lo rats sortirán de las pòrtas negras
Per nos tuar
Dempuèi que nos dison que tot será bèl
Deman matin
Desbrembon que per manjar un aucèl
Cal un fusilh.

MIEG-JORNAL

Legissi dins ma cosina
Lo jornalet del matin
E cèrqui dins las paginas
Las novèlas del pais
Mas trobarai pas grand-causa
Entre gosses esclafats
Los ministres que se pausan
E cagadors inaugurats.

As pas quitat de fargar tas messorgas
Del temps que d’autres fargan l’avenir
Avèm tròp set beurem a d’autras sorgas
E ta vertat la nos caldrà vomir.

M’as contat dins tas colonas
Cossi fan los estivants
Per elegir « Miss Colhona »
La reina dels francimands
Saurem tot de l’espectacle
Que fa correr tot Paris
Mas pas ren de la desbacla
De nòstre paure pais.

Desbrembas que lo caumatge
Es nòstra especialitat
Que los joves de mon atge
Son totis luènh exhilats
Fariás melhor de nos dire
Al luòc de tot amagar
Cossí la lèi se desvira
Cossí l’òme es esplechat.

AUTONOMIA

Aquel crit que sortís del pitre de la luta
Aquel crit qu’es pastat de nòstra volontat
L’avèm volgut tant fòrt per socar lo silenci
De las complicitats a totes los nivèls
Se sovent vos far paur, talpas de la consciénça
Negres que siátz de pas voler vòstre bonur
Se sovent fa solelh dins l’escur sens sapiénça
Es qu’al fuòc de vertat a rescalfat sas mans
Aquel crit l’ai volgut plantat dins ma guitarra
Coma un còp de cotèl al còr de l’enemic
Aquel crit l’ai portat, fanga de ma colèra
Sus las moquetas frejas de las decisions
Es pas crit de la fin mas crit de la debuta
Ara tot pòt venir siàm prestis a marchar
Avèm causit d’anar sul camin de la luta
Del pitre general lo crit ven de montar.

Dins Occitania
Viure o podem
Nòstra autonomia
Lèu la ganharem.

Encara Mans de Breish :

VOLEM VIURE AL PAIS

Nòstra tèrra crèba
Venduda al poder de l’aur.

Mas lo punh se brandís,
Lo crit s’espandís
Volèm viure al Pais !

Los joves nos daissan :
CRS es lors sòrt.

Las usinas tampan :
Trabalharàs dins lo Nòrd.

Nòstra lengra creba,
la dison lenga de mòrts.

La revòlta crida :
Es lo crit d’un pòble fòrt.

LO POETA

Siás nascut dins l’ostal
Ont son gents de servici.
A l’escòla del ric
As après a escriure.
Dins los libres dels grands,
As agut la cultura.
Mendicant de la glòria,
Dins la vila de lum.

Siás coma l’aucèl en gàbia
Cantas çò qu’es agradant
Siás coma un caval sens carri
Degun per seguir ton cant.

De tròp somiar de ren
Las ideèias son falsas.
Es aisit de cantar la flor
La borsa plena.
Cantas, cantas, deman
Per tu es pas mistèri.
Ton pòble es enganat,
Mas ta cançon se vend.

Gaita al costat de tu
L’òme sol dins sa vinha
Espèra un pauc de tu
per èstre un jorn desliure.
Se l’escotas un brieu,
Te dirà sa cançon,
E quand la cantaràs
Totis l’escotaràn.

Seràs pas un aucèl en gàbia,
Se cantas la lucha, deman.
E tas cançons se faràn carris
Per portar l’esper occitan.

JOL BETUM

Dins l’escur de ma nuèit espèri
Dins lo fons de mon cant espèri
Cada jorn que lucham espèri
Espèri !
Un jorn de grand solèlh sul teulat de la vila
un jorn de granda fèsta dins lo còr de cadun
Un jorn de grand lauratge sur la tèrra novèla
Un temps novèl enfins se lèva jol betum.

Dins lo mot que t’ai dit ieu sabi
Dns lo jorn qu’ai viscut ieu sabi
Dins la lucha sarrats ieu sabi
Ieu sabi !
Que tot pòt cambiar dins lo còr que va naissar
Que tot pòt se pòt liurar ambe nòstre valum
Que tot se pòt cambiar dins lo crit que va crèisser
Un temps novèl enfins se lèva jol betum.

Se te’n vas dins lo Nòrd, resista
Se te rauban ton camp resista
Se la fe t’abandona resista
Resista !
Cada jorn nos farem mai fòrts dins nòstra lucha
Cada jorn fargarem las armas en comun
Cada jorn ne farem un pas sus nòstra rota
Un temps novèl enfins se lèva jol betum.


PERQUE TOLOSA LA NUEIT (J. Bodon)

Perqué Tolosa la nuèit ?
Un sisclal que s’esperlonga…
La femna gròssa del pièch
Dins una carrièira longa.

Traversarai lo canal.
La Clamença que m’espèra.
Mas traparai pas l’ostal
Ni la cambra d’un còp èra.

Qual me parlarà d’amor ?
Tant de caisses que se bèrcan…
Las cotilhas de color,
E totas las mans que cèrcan…

De Montmorenci, lo Duc…
De Ramon, lo darrièr Comte…
mas passarai per caluc :Degun compren lo meu conte.

Perqué Tolosa la nuèit ?
La pila e mai l’esponga.
La fèmna gròssa del pièch
Sus una cadièra longa.

L’EMBUT

Ela parla dins lo lum blau
Nos cal calar, lo vièh escota
Lo pepin engolis sos contes
Siàm muts davant ela.

E d’aquel temps los òmes luchan
Lo crit passa pas dins l’embut
Siàm las aucas de la consciénça
Consciénça blanca de banuts.

Sabèm pas parlar coma ela
Nòstra lenga la coneis pas
Parla la lenga exagonala
Siàm muts davant ela.

Deman dins la cort de l’escòla
Los enfants devendrán Zorrò
Val mai aquò que communista
Siàm muts davant ela.

Ela dòna lo biais de viure
Als joves que deurán partir
Cap al lum, la tèsta que vira
E creson en ela.

Sens cap de bruch la maire broca
Lo vièlh bada aquel lum blau
E lo pepin coma lo pòble
Dormís davant ela.

Debrembadissa nacionala
Ont lo pòble escampa son vam
Decervelatge per los òmes
Que creson en ela.

AUTANT DE DREITS (B. Lesfargues I. Roqueta)

Avètz autant de drèites
Coma los autres n’an
E qualques uns de mai :
Lo de faire la mala
E de clavar l’ostal
E d’escampar la clau
Per la finèstra del vagon
Que vos mena trabalhar
Al pais ont de trabalh n’i a.
Mas Achtung es pas permés
Quand partissètz, d’emportar res.

Avètz autnat de dreites
Coma los autres n’an
E qualques uns de mai :
Lo d’ensenhar als dròlles
Consí se preparar
Esquina sopla, cap asclat
A èsser de bons fonccionaris
Que dison oui, que diràn ya
Mas Achtung es pas permés
Als fonccionaris de pensar res.

Avètz autant de dreites
Coma los autres n’an
E qualques uns de mai :
Lo de vendre a racina
Lo pais pam per pam,
De far tutu-pampam
O de vos levar coma d’òmes
Capables d’escriure l’istùoria
De son pais en occitan.
Mas Achtung es pas permés
Un còp manjat de faire res.

LOS MACONS (I, Roqueta)

Lo solitari qu’av èm pas
Penjat encara a la biga
Que s’estrème tant que voldrà
Al mitan de sas aroinas :
Avèm pas ren contra el.

Lo pregadieu que sabiá pas
Que gemecar a la muralha,
Los uèlhs virats int ren ven pas,
Que s’estofe de contaralhas :
Comptarem pas mai amb el.

E lo que jamai volguèt pas
Que comptar amb lo temps que passa,
Fa de temps que l’avèm liurat
A las onglas de las baujas :
Lo temps arrengará pas ren.

E ara de mans en mans
Sus la vila que bronzina
Lo solèlh nos fasèm passar
Coma una peira per bastir
Nòstre ostal e lo bastissèm.

LO SOLDAT

Aviás vint ans, trigossaves misèria
E l’envetja de viatjar.
T’an dit se venes la paga es segura
E de pais ja ne veiràs.
As pres lo sac, l’as metut sus l’esquina
E siàs partit en fiulejant.
Pertot as trobat la granda famina
Pertot de pòbles revoltats.
Te siás fait fòrt per defendre l’empèri
Contra los òmes esplechats.
Enemic de la libertat
Aqui siás, paure soldat.

Carna canon, vendut a l’industria,
Als profitaires de la mòrt
As cresegut en la granda patria,
E te siás ligat a son sòrt.
T’an fait marchar coma una mecanica
Talament èras encloscat.
Quora t’an dit d’ocupar la fabrica
Coma un sol òme as marchat.
Ton fusilh punta tos fraires de misèria
Lo Capital buta ton braç.
Enemic de la libertat
Aqui siás, paure soldat.

PATRON

Patron tu que d’argent n’as pron per comprar lo silenci
Patron tu mercejarai pas per lo trabalh raubat
Patron te voliá pas cantar mas la cançon es faita
Patron e lo cant qu’ausiràs totjorn t’escaparà
Patron alavetz ausiràs lo cant de los que crèban
Patron los que t’an escotat e que cresián en tu
Patron aquel cant se farà fòrt de mila misèrias
Patron per dire que lo mond se pòt passar de tu.

Patron ton argent te fa rei fins al fons de ta colca
Patron ton argent se fa lei pertot on siás lo mestre
Patron de l’òme esplechat a la puta que pagas
Patron tot çò que dins ta man flaira la falsetat.

Patron se as mentit sus l’istòria es pas tu que l’as faita
Patron e l’istòria me ditz que siás pas eternal
Patron alavetz se pòt plan qu’un grand jorn de colèra
Patron lo pòble digue al mond ara siàm los
PATRONS.

Aquí, las paraulas del grop "Lo Diable Es Jos La Pòrta" de Lemosin. A la debuta, era sonque Jan dau Melhau, mas l'espectacle (es pas vertadierament un show amb de cançons deseparadas, doncas los títols soi ieu que los ai causits, normalament n'i a pas) foguèt tornat registrar amb Bernat Combi e se tròba ara en CD. La formacion vira encara. Se i a besonh d'una fòto (ai vist qua cada artista n'avia una, ara), ne pòdi trapar, o cal dire.

AI ! LEMOSIN !

Dins lo som tot raibassos de nuech gialada,
Sus lo liech ente lo vielh 'viesa sa mòrt fincar sos dets,
Las feures venen jugar lor comedia,
Li minjar sa paubra testa de folia, de dolor.
Ai Lemosin !... Ai Lemosin !...

Leberon en granda tenguda de nòça
Lo pleja dins son linçòu : vaque, vam far lo torn dau ciau.
Darrier las nivols negras que fan riseia,
'Nas vielhas totas rossas d'un lop capit ronhen l'òssas.
Ai Lemosin !... Ai Lemosin !...

'Na dròlla tota nuda ufla son ventre,
Sos tetins b'assetz pitits son dins la biaça dau bon Diu.
Un mitrat tot esmalit geta son veire
De meschaent vin sus la crotz ente gema lo sauvador.
Ai Lemosin !... Ai Lemosin !...

Sus 'na rota de lunons 'na graula blancha
Balha dau mieu de burgaud a daus borges de carnavau.
En sus dins 'na broa de fum 'na p'ita clardat,
Ente daus pitits auseus n'an pro de purar lor degreu.
Ai Lemosin !... Ai Lemosin !...

Lo rei dau ciau emb son debeu e la sega,
Los miseros nabacuols, los que se trainen sus lo cuol,
Tota lo malaür en lai que marcha, marcha,
E dins lo vent que se'n vai, las gorbelhas creden lor pair,
Ai Lemosin !... Ai Lemosin !...

Lo diable, sos delesers, fan sarabenda ;
Vaque lo vielh, 'quo es plasent, veiras que rísem tot lo temps !
Leberon 'trapet lo vielh : 'quo es 'na meissonja ...
Lo vielh que 'visava en lai, era crebat de freg, lo vielh.
Ai Lemosin !... Ai Lemosin !...

VOS VÒLE CONTAR UNA ISTÒRIA

Vos vòle contar 'na istòria,
'Na p'ita chausa de ren.
Se vira dins ma memòria,
Ten de la plaça per dietz.
Me bargassa dins la testa,
Juga los cuòls beneisits.
Venetz, portatz vòstra 'sieta,
Minjatz-me 'queu suvenir.

Dins 'quilhs temps fasía misera,
Aviam pas l'aíse de pan.
Era plan nastra la terra,
Volia pas veire lo blat.
Anava a la picoreia,
Ieu que coneissia la nuech,
De que far 'na fricasseia,
De que n'engraissar un det.

Un ser de luna 'chabada
Que raubava quauqu'uns uòus,
Viguei 'na femna chabrada
E me faguei bocaraud.
'Quò z-era pas 'na miraudia
- Venia pas de Ventadorn -
Ne'n faguei pas 'na malaudia,
Lamberem lo sautador.

Li dissei : Seras ma femna,
L'i a be misera per dos ;
'Nirai raubar per te femna,
E tu tendras la maison.
Aitau faguerem l'annada,
Topinairitz, leberon,
Un jorn la viguei uflada,
Zo trobei a ma faiçon.

'Laidonc la volguei coijada
Per mainatjar mon pitit.
Ieu farai be ta boissada
E, quand 'ribara l'estiu,
Me balharas 'queu mainatge,
Sera crestian per la font,
Frotjara dins lo vilatge
E n'autres seram aüros.

Mas quand se voidet ma femna,
Margari era chas nos,
E la n'emportet ma femna.
E quand 'visei mon garçon :
Era banard, era negre,
Avia la pus lonja coa,
Era banard, de piau negre,
'Quo es lo diable qu'aviam coat.

Lo 'trapei de per 'na pauta,
L'assomei 'pres lo balet.
Ma fe, 'quò seria ma fauta
Si lo diable corguia uei.
Ma femna dins la chapela,
L'autre chas l'escarissor,
Mas chercharai 'na piucela
Per mon prupchen còp d'amor.

AITAU QUO ES BEN

Ai cassat ma jòia dins 'queu grand voiatge,
Marcharai lo monde dedins mon vargier.

Aitau 'quo es ben, coma 'na festa,
Aitau 'quo es ben, ai paur de res.

Ai cassat ma chamba sus 'na raiç de cassis,
Parlarai lo monde de sus l'esbalet.

Ai cassat ma lenga sus bona paraula,
Fumarai lo monde dedins lo canton.

Ai cassat ma pipa sus 'na dent meschaenta,
Pensarai lo monde de mon chapdeliech.

Ai cassat ma testa sus 'na granda edeia,
Durmirai lo monde dins lo fuec d'infern.

Ai cassat ma bana sus la negra pòrta,
Virarai lo monde jos 'na peu de lop.

Aitau 'quo es ben, coma 'na festa,
Aitau 'quo es ben, ai paur de res.

NOS RIEBA QUI L'ENSER

Nos 'rieba 'qui l'enser... se'n tòrna l'eimandin...
Es tot esserpelhat... mas li balharam res...
Çò-ditz : sei leberon... mas leberon es mòrt...
Ma fe fai tròp de temps... qu'am pas perdut de chen...
Sa peu n'es pas de lop... mas de rainard nonmas...
Minja quauqu'uns polets... mas crebarian solets...
Legrema dins la nuech... mas n'autres durmen ben...
Si nos fasia dau mau... lo getariam en lai...
Coma degun se'n planh... que coige dins lo fen...
Si fai parlar de se... faram parlar de nos...

L'ESCHANTIT

L'eschantit, la lenga daus mòrts,
Esperava lo pelegrin :
Vielh romiu, romivatg'es mòrt,
Ton chamin, tu setz subrevists.

L'arpion d'aqueu gapian te 'trapara lo cuer,
Te tirara lo sang, lo ciau s'enduerm.

Tots 'quilhs borges cafauds escupiran sus te,
Credaran que se fòu, quilhs lengatgiers.

La boalha daus barris te fara pas debeu,
Te copara a bocins emb son coteu.

Lo mitrat, los curets, los quites meirilhiers,
Se signaran sus te au nom dau pair.

E las vielhas loiras te contaran luras,
Te faran coalevar dins lo rajat.

Tots los gasis loinards, tots los leberonants,
L'ostieras, los pendards t'insultaran.

Lo chavan daus grands bòscs se pausara sus te,
Te fincara lo cèu com' un vielh chen.

VENGUET LO TEMPS

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha d'ente damoravan ;
Lor pais lemosin d'aiga freja d'ivern, vergonha n'agueren.

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha d'ente s'acialavan ;
Lor cròs de maison sorne, de fum de chaminada, vergonha n'agueren.

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha de çò que minjavan ;
Lor chastenha rabinosa de brasa chauda, vergonha n'agueren.

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha de çò que sabian far ;
Lor coteu crochador dau clessau de velhada, vergonha n'agueren.

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha de çò que dançavan ;
Lor borreia en resson dau mai prund de la terra, vergonha n'agueren.

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha de coma marchavan ;
Lor biais de se campar dins lor còrs sus la terra, vergonha n'agueren

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha de çò que cresian ;
Lor quite leberon, tan pesant sus l'eschina, vergonha n'agueren.

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha de çò que parlavan ;
Lor lenga sarcida de tant de fiau de temps, vergonha n'agueren.

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha de coma parlavan ;
Dire tant dins tan pauc en far rire son eime, vergonha n'agueren.

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha de çò que coneissian ;
Lor luna de dicton, de conte viralenga, vergonha n'agueren.

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha de coma sonhavan ;
Lor erba de Sent Ròc a la crotz de font bona, vergonha n'agueren.

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha de quand foiejavan ;
Lor fadum de carnavau que lo tot desvirava, vergonha n'agueren.

Venguet lo temps que lo monde agueren vergonha.
Agueren vergonha de çò qu'eren ;
Çò que los avia fachs çò qu'eren, vergonha n'agueren.

Maudich sia lo temps que lo monde agueren vergonha,
E maudich sian lo monde dau temps de la vergonha.

AS-TU AUVIT ?

Un bruch dins la miegnuech, as-tu auvit ?
Saber d'ente 'quò ven, as-tu auvit ?
Laissa-me durmir, laissa-me.

'Quo es lo vent, 'quo es lo chen, as-tu auvit ?
Lo rainard que nos pren, as-tu auvit ?
Ai paur, escota, leva-te.

'Quò marcha bravament, as-tu auvit ?
'Quò se 'planta suvent, as-tu auvit ?
'Quò se 'preima 'qui, mesfia-te'n.

'Quò monta l'esbalhon, as-tu auvit ?
'Quò ven raubar chas nos, as-tu auvit ?
Te'n prege, vai-l'i e tua-zo !

E l'òme se levet, as-tu auvit ?
Sas malinas prenguet, as-tu auvit ?
Lo fusilh, lo fusilh perque ?

'Quò vira lo luquet, as-tu auvit ?
La pòrta dreibiguet ...
Vaque Mili ! 'Quò es mas lo diable ... Ses chas te ...
T'esperavam dempuei dempuei ...

LA MÒRT DAU LEMOSIN

L'òula dins la freg bulhis son voide,
Lo relòtge a perdut son temps,
'Quò sent a meschaent de vielha mòrta,
L'i a daus suvenirs que germenien.

La balada uei, disen la festa,
Mas que bilhan lo bruch de color ;
Entre doas jarras de majoreta,
Ai vist lo darrier costume tròp cort.

Lo temps clar que finca la Briança,
Farem gerba bauda au chasteu ;
Si vesiatz, monsur, 'queu chabretaire,
Nos ven d'a Paris, prenetz un gasteu.

Manifestacion dins la montanha ;
los pinhiers vòlen tornar chas ilhs ;
Se balhen 'na man sindicalista
Sus l'eschina magra dau pais.

Au, sent la font, vierja vierjòta,
'Quo es chaça volanta 'questa nuech ;
L'i aura las graulas per far la bassa,
Lo mestre d'escòla, lo curet.

L'i aguet lo vilaud « balha ta pauta »,
lo chat penchenat, l'auseu sabent ;
De guerra mancas ? As be la chaça !
L'i aguet dos tres lops que torneren.

Un vedeu sen vai per l'Italia,
Son pair es partit au Canada ;
Lo mestre perdut dins la banlega ;
De l'estachador la cadena.

Nòstre leberon, clardat electrica,
Bòta caodchoc, peu simili,
Mòstra que segonda, que jorn data,
Paiat tots los mes per lo bon Diu.

Un pendut rosseu, lo chen que udla,
La luna que boissa lo fogier,
Tot çò que chau per far l'espectacle,
La freg dins l'eschina daus borges.

A l'en debas darrier 'queu silenci,
Lo miegjorn credara de son vin.
Mena-lo qu'empluiam nòstre veire
A nojar la mòrt dau Lemosin.

QUO ES BE RES

'Na maison, 'quo es be res 'na maison,
Mas que l'i aja de que rentrar.
'Na taula, 'quo es be res 'na taula,
Mas que l'i aja de que minjar.

'Na cairia, 'quo es be res 'na cairia,
Mas que l'i aja de que 'chaurar.
'Na lenga, 'quo es be res 'na lenga,
Mas que l'i aja de que parlar.

'Na viena, 'quo es be res 'na viena,
Mas que l'i aja de que dançar.
'Na chambra, 'quo es be res 'na chambra,
Mas que l'i aja de que aimar.

Lo negre, 'quo es be res lo negre,
Mas que l'i aja de que raibar.
'Na tòrna, 'quo es be res 'na tòrna,
Mas que l'i aja de que credar.

Lo diable, 'quo es be res lo diable,
Mas que l'i aja de que prejar.
E la mòrt ? 'quo es be res la mòrt,
Mas que l'i aja de que tornar començar.

SI TRAPAS TON CUOL A GORJADA

Si 'trapas ton cuol a gorjada, espia-me 'quela sensena !
'Quo es lo vilatge d'una maison, e 'quò l'i es tot plen de degun.

L'i a daus teules pas de charpenta, l'i a daus chapiaus pas bastits.
L'i a daus carreus pas de fenestra, l'i a l'esbalhon sens l'esbalet.

L'i a lo pecon sens la chatiegra, l'i a dau fuec mas pas de fogier.
L'i a 'na 'gulha pas de relòtge, l'i a be lo jorn manca la nuech.

L'i a be la fuelha mas pas l'aubre, l'i a la pluma mas pas l'auseu.
L'i a be daus piechs mas p'una vacha, l'i a l'aurelha sens lo conilh.

L'i a daus cornards mas pas de bana, l'i a 'na bacada sens ganhon.
L'i a 'n abot mas l'i a pas de peira, l'i a 'na berle pas de panier.

L'i a be lo champs mas pas de terra, l'i a lo grun mas pas d'espija.
L'i a be un riu mas l'i a pas d'aiga, l'i a de las moras sens romecs.

L'i a lo chapeu mas pas de testa, l'i a la crabata sens lo còu.
L'i a de la peu mas l'i a pas d'òssa, l'i a 'na ponhada sens la man.

L'i a lo pais sens la campanha, l'i a lo paisan sens lo pais.
Si 'trapas ton cuol a gorjada, espia-me 'quela sensena.

QUAND QUÒ ERA LA FIN DAU TEMPS

Quand 'quò sera la fin daus temps
Farem lo grand charbonadis
De nosilhieras de bon sents :
'Quò sera festa per los grilhs.

Si los bons sents vòlen de nos
Nos crubirem de faugieras
Devers la font daus tres esbalhons :
'Quò sera 'na mòrt aürosa...

Mas si los sents escupissen
'Nirem crebar coma daus chens
Dins 'na taupada tot en laens :
'Quò sera 'na mòrt sens plaser.

Quand 'quò sera la fin daus temps
Farem lo grand charbonadis
De nosilhieras de bons sents :
'Quò sera festa per los grilhs.

LA FONT

La font es 'qui dins son fons,
Sola, sorna, sala, es pus de sason,
Son sent l'i es perdut de sens,
Silencios, secret, sauvatge suvent.

Portant l'ai visda envasida de pelegrins
Que l'i venian un còp per an per l'i se garir,
Era corguda, coneguda paln lunh d'aici;
Borges, paisans chaminavan, far lurs desvoacions.

Era vocada, dedicada a sent Martin,
Sents Peire e Pau per lo grand mau, per los romatisms.
A Margarita qu'es tant p'ita lo mau chaitiu,
A sent Meen los nervs, las dents, las paurs daus pitits.

D'aqueu vilatge lo messatge d'aqueu romiu
Que fai lo torn, pica de jorn, per lo frair, l'amic.
Sancier, malauda, gilet, blauda, cana, fusilh,
Vielh mendicant, fier permenant, merchand de rosins.

Òm se'n fretava, se'n voidava dins los abits,
A plen culhier, a plen sulhier, çò que pòt chavir.
'Quò sangolhava, pescholhava a plen pais,
Las botelhas mai las selhas per menar chas ilhs.

'Viesa 'quel aubre, espia paubre de que fluris,
Tots 'quilhs vestits, pelhas que l'i 'chaben de puirir.
Crotz de faugiera, 'na pregiera per lo bon Diu,
Ligas de còu, penchons, liacòus per sent Remedi.

Peças, promessa, quita messa, patois, latin,
E 'quilhs pajans que minjavan de bon apetis.
Violon, chabreta, ase, breta, chat blanc, chen gris,
Borreiadors, sundirs d'amor, la seja daus grilhs.

SOM BEN MÒRTS

Pestelen lo dalh de la mòrt, pin, pin, pin...
E fialen lo dalh de la mòrt, balirta balarta...
E ben segur, de rason, la mòrt es 'qui...
Pas tant òrra, mas la mòrt tot parier.

E tota faiçon, degun la tòrna pas coneisser.
Los que la sabian tornar coneisser son mòrts,
Los que li sabian parlar son mòrts,
Los que la sabian avesar son mòrts.
E la mòrt pas tant òrra mas la mòrt : Vaque...

L'i faram pas velhada que degun sap pus la velhada,
L'i faram pas riseta que degun sap pus la riseia,
L'i faram pas memòria que degun sap pus la memòria,
L'i beuram pas un quite veire de vin,
un quite cafet, 'na quita tisana.
L'i coparam pas lo prumier eschalon,
lo que compta, lo que còsta...

Anes, bonser v'autres, som ben mòrts.

LEMOSIN CHANTA

Lemosin chanta, aluia chanta, tota flor dau prat.
Lemosin lebre, lop rainard lebre, per l'eternitat.

Lemosin lamba, lo fogau lamba, l'estiu dins lo sang.
Lemosin pura, legrema pura, purara tertant.

Lemosin creba, teulada creba, sus 'na broa de ciau.
Lemosin sagna, lo cuer li sagna, portaram son dòu.

Lemosin dança, borreia dança, la festa daus mòrts.
Lemosin venta, l'auta que venta, per 'plantar lo Nòrd.

Lemosin diable, se ritz lo diable, te ten dins sa man.
Lemosin balha, pren çò que balha, ne'n faram deman.

Merce plan per aquelas paraulas, las ai mesas en linha (a trapada una fòta de Melhau-Combi).

Per los que me'n volon mandar, se pòt faire per mèl, per messatge privat sul forum o en la postant aqui, las traparai plan de tot biais.